FAQ podróżne o Innsbrucku

Innsbruck ma dwa wyraźne szczyty sezonu: lato od czerwca do września, gdy szlaki na Nordkette i w dolinie Stubai są w pełni otwarte, oraz zimę od grudnia do marca, gdy działają ośrodki narciarskie Olympia SkiWorld Innsbruck. Latem temperatury w mieście sięgają zwykle 20-25°C, podczas gdy szczyty wciąż mają śnieg do czerwca. Zimą sezon narciarski trwa od grudnia do kwietnia, a lodowce Stubai i Hintertux w Zillertal wydłużają go na obie strony. Miesiące przejściowe, kwiecień-maj i listopad, są tańsze, ale część kolejek linowych i tras jest wtedy zamknięta na przegląd techniczny.

Na samo miasto - Goldenes Dachl, Hofburg, katedrę św. Jakuba i Maria-Theresien-Strasse - wystarczą 1-2 dni. Warto doliczyć pół dnia na wjazd na Nordkette trzema kolejami (Hungerburgbahn, Seegrubenbahn, Hafelekarbahn), co razem z powrotem zajmuje 3-4 godziny. Aby zobaczyć choć jedną dolinę, na przykład Stubaital lub Wattens ze Swarovski Kristallwelten, potrzeba dodatkowego dnia. Realistyczny plan to 4-5 dni w Innsbrucku i okolicy, a 7 dni pozwala dołożyć Zillertal, Seefeld lub wycieczkę do Salzburga.

Listopad jest zwykle najcichszym i najtańszym miesiącem - sezon narciarski jeszcze się nie zaczął, szlaki wysokogórskie są już zbyt śnieżne na piesze wędrówki, a jarmarki bożonarodzeniowe otwierają się dopiero w połowie miesiąca. Ceny hoteli spadają wtedy o 20-30% w porównaniu z sezonem zimowym czy letnimi weekendami. Część górnych stacji kolejek, w tym na Nordkette, bywa zamykana na kilka dni w listopadzie na przegląd techniczny. Podobnie tani, choć bardziej zielony, bywa maj przed sezonem letnim.

Bilety na Nordkettenbahnen warto kupić online z wyprzedzeniem w szczycie sezonu letniego i podczas ferii zimowych, kiedy kolejki bywają ograniczone czasowo.

Noclegi trzeba rezerwować z dużym wyprzedzeniem na okres jarmarków bożonarodzeniowych (połowa listopada - 6 stycznia) oraz na styczniowy skoczkowski Turniej Czterech Skoczni na Bergiselu.

Bilety wstępu do Swarovski Kristallwelten w Wattens oraz do Das Tirol Panorama rzadko się wyprzedają, ale rezerwacja w weekendy skraca kolejki. Połączenia kolejowe ÖBB z Monachium, Zurychu czy Wiednia w sezonie narciarskim warto kupić wcześniej, bo tańsze taryfy szybko się kończą.

Tak - latem szlaki na Nordkette i w dolinie Stubai są w pełni dostępne, a temperatury w mieście wynoszą zwykle 20-25°C przy chłodniejszym powietrzu wysoko w górach. Lodowiec Stubai pozostaje częściowo czynny dla narciarstwa nawet latem, co jest rzadkością w Alpach. Alpenzoo, jedyne zoo w Europie z wyłącznie gatunkami alpejskimi, działa wtedy w pełnym wymiarze godzin. Dodatkowym atutem jest łatwy dostęp do jezior, na przykład Achensee, oraz do kanioningu w wąwozach Ötztalu, takich jak Auerklamm.

Tak, zwłaszcza dla narciarstwa - miasto leży w otoczeniu dziewięciu obszarów narciarskich zrzeszonych w Olympia SkiWorld Innsbruck, od Nordkette po Axamer Lizum. Samo miasto, na wysokości 574 m, rzadko ma trwałą pokrywę śnieżną, więc śnieg trzeba szukać wyżej, dokąd dojazd kolejką lub autobusem trwa 20-40 minut. Od połowy listopada do 6 stycznia w centrum działają jarmarki bożonarodzeniowe wokół Goldenes Dachl i przy Maria-Theresien-Strasse. W styczniu miasto gości też skoki narciarskie w ramach Turnieju Czterech Skoczni na Bergiselu.

To okres przejściowy między sezonami - większość ośrodków narciarskich Olympia SkiWorld kończy sezon w kwietniu, a szlaki wysokogórskie na Nordkette czy w Stubaital są jeszcze zbyt zaśnieżone na bezpieczne wędrówki. Lodowiec Stubai pozostaje czynny dla narciarzy dłużej niż niższe ośrodki. Wiele górskich schronisk i niektórych odcinków kolejek bywa zamkniętych na przegląd techniczny w tym okresie. Ceny noclegów są niższe niż latem czy zimą, a w samym mieście robi się już zielono i ciepło, zwykle 12-18°C.

Listopad to najcichszy miesiąc w roku - sezon narciarski jeszcze się nie rozpoczął, a szlaki wysokogórskie są już zbyt śnieżne. Jarmarki bożonarodzeniowe otwierają się dopiero w połowie miesiąca, więc przez pierwsze dwa tygodnie miasto jest wyjątkowo spokojne. Pogoda bywa szara i mglista, z temperaturami 2-8°C, a niektóre górne stacje kolejek, w tym na Nordkette, bywają zamykane na kilka dni na konserwację. To najlepszy moment na najniższe ceny hoteli w całym roku.

Główne jarmarki bożonarodzeniowe w Innsbrucku działają zwykle od połowy listopada do 6 stycznia. Najbardziej znany stoi przy Goldenes Dachl w starówce, a kolejny ciągnie się wzdłuż Maria-Theresien-Strasse pod Annasäule i Triumphpforte. Osobny jarmark działa też na dziedzińcu zamku Schloss Ambras oraz na Marktplatz nad rzeką Inn. W tym okresie ceny noclegów rosną, więc rezerwacja z wyprzedzeniem jest wskazana.

Główny sezon narciarski w ośrodkach Olympia SkiWorld Innsbruck, obejmujących między innymi Nordkette, Patscherkofel, Axamer Lizum czy Kühtai, trwa od grudnia do kwietnia. Lodowiec Stubai otwiera się zwykle już we wrześniu lub październiku i działa do maja bądź czerwca. Lodowiec Hintertux w dolinie Zillertal jest czynny przez cały rok, jako jedyny w Austrii bez przerwy międzysezonowej. Dokładne terminy zależą od opadów śniegu, więc warto sprawdzić aktualny status stacji przed wyjazdem.

Lotnisko Innsbruck (INN) leży zaledwie około 4 km od centrum. Autobus linii F kursuje regularnie, a dojazd trwa 15-20 minut przy bilecie w cenie około 3-4 USD. Taksówka zajmuje około 10 minut i kosztuje zwykle 15-20 USD. To jedna z krótszych tras lotnisko-centrum wśród alpejskich miast, więc nie ma potrzeby rezerwowania transferu z wyprzedzeniem.

Innsbruck Hauptbahnhof leży na głównej trasie ÖBB łączącej Monachium z Weroną przez przełęcz Brenner, co czyni miasto ważnym węzłem tranzytowym w Alpach. Regionalna sieć VVT (S-Bahn Tirol) łączy dworzec z Hall in Tirol, Wattens, Telfs i innymi miejscowościami w dolinie Innu. Osobne linie regionalne prowadzą też w stronę Zillertalu (Zillertalbahn z Jenbach) oraz Ötztalu i Seefeld. Dzięki temu wiele dolin da się osiągnąć bez samochodu, choć rzadsze kursy w bocznych dolinach wymagają planowania rozkładu.

Nie w samym mieście ani przy zwiedzaniu Nordkette, Stubaitalu czy Zillertalu - te obsługują pociągi i autobusy VVT. Samochód staje się przydatny przy planach dotarcia do bocznych dolin Ötztalu, wiosek Wilder Kaiser (Ellmau, Söll, Scheffau) czy Highline 179 w Reutte, gdzie kursy publiczne są rzadkie. Jest też wygodniejszy zimą, przy odwiedzaniu kilku ośrodków narciarskich w jeden dzień. Warto jednak pamiętać o obowiązkowej winiecie na austriackich autostradach i dodatkowej opłacie na odcinku Brenner.

Z Monachium pociąg ÖBB dojeżdża do Innsbrucku w około 1 godzinę 50 minut. Z Zurychu podróż zajmuje około 3 godziny 30 minut. Z Wiednia dojazd trwa najdłużej, około 4 godziny 20 minut, mimo że oba miasta leżą w Austrii. Trasa z Monachium i Wiednia przebiega w dużej mierze malowniczymi odcinkami alpejskimi, co samo w sobie bywa atrakcją podróży.

Miasto obsługuje sieć autobusów i tramwajów IVB, z pojedynczym biletem w cenie około 3 USD i biletem dobowym za około 6-7 USD. Innsbruck Card zawiera nieograniczone przejazdy IVB oraz jeden przejazd Nordkettenbahnen w cenie biletu wstępu do atrakcji. Centrum staromiejskie - Goldenes Dachl, katedra, Hofburg - jest w pełni piesze, bez potrzeby korzystania z transportu. Do Hungerburgbahn i Alpenzoo można dojść pieszo z centrum w około 20-25 minut lub dojechać tramwajem.

Tak, większość głównych dolin obsługują autobusy i pociągi regionalne VVT. Dolina Stubai jest połączona autobusem wprost z centrum Innsbrucku, a Zillertal - pociągiem Zillertalbahn z przesiadką w Jenbach. Do Wattens i Swarovski Kristallwelten kursuje pociąg regionalny z przystankiem Fritzens-Wattens plus krótki dowóz autobusem, a Seefeld i Achensee mają bezpośrednie połączenia kolejowe. Boczne odgałęzienia Ötztalu i wioski Wilder Kaiser mają rzadsze kursy autobusowe, więc tam samochód bywa wygodniejszy.

Wjazd odbywa się w trzech kolejnych etapach: kolej linowo-szynowa Hungerburgbahn (ze stacjami projektu Zahy Hadid z 2007 roku) wiezie z centrum na Hungerburg (ok. 860 m), następnie Seegrubenbahn na Seegrube (ok. 1905 m), a na końcu Hafelekarbahn na Hafelekar (ok. 2256 m). Cała trasa z centrum miasta na szczyt zajmuje zwykle 20-25 minut. Bilet na cały odcinek w obie strony kosztuje zwykle 45-55 USD. To najszybsza droga z centrum europejskiego miasta na wysokogórski teren.

Nordkette wznosi się niemal pionowo tuż nad miastem, osiągając na Hafelekarspitze 2334 m, i oferuje bardziej strome, sportowe tereny narciarskie oraz freeride. Patscherkofel leży po przeciwnej, południowej stronie doliny, w rejonie Igls, i jest górą łagodniejszą, bardziej rodzinną, z historią olimpijskich zjazdów z 1964 i 1976 roku. Na Nordkette wjeżdża się trzema kolejnymi kolejkami w 20-25 minut, na Patscherkofel - jedną kolejką z Igls. Patscherkofel bywa też mniej zatłoczony niż popularniejsza Nordkette.

Nie bezpośrednio z centrum - trzeba dojechać do stacji dolnej jednego z dziewięciu obszarów Olympia SkiWorld Innsbruck. Najbliższy, Nordkette, wymaga dojazdu Hungerburgbahn i dwiema kolejnymi kolejkami, co razem zajmuje 20-25 minut. Inne obszary, jak Patscherkofel czy Axamer Lizum, wymagają 20-40 minut dojazdu autobusem lub samochodem. Wspólny skipass Olympia SkiWorld obejmuje wszystkie dziewięć obszarów jednym biletem.

Lodowiec Stubai (Stubaier Gletscher) otwiera się zwykle już we wrześniu lub październiku i działa do maja, a czasem czerwca, co czyni go jednym z najdłuższych sezonów w Austrii. Leży około 45 minut jazdy od Innsbrucku w głębi doliny Stubaital. Punkt widokowy TOP OF TYROL na wysokości około 3210 m pozostaje dostępny przez większość sezonu. W szczycie lata bywają krótkie przerwy techniczne, w przeciwieństwie do lodowca Hintertux w Zillertalu, czynnego cały rok bez przerw.

Lodowiec Hintertux w dolinie Zillertal jest jedynym w Austrii ośrodkiem narciarskim czynnym 365 dni w roku, bez sezonowej przerwy. Stubai, choć ma bardzo długi sezon od września lub października do maja lub czerwca, zwykle zamyka się na kilka tygodni latem na przegląd techniczny. Hintertux leży dalej od Innsbrucku niż Stubai, a dojazd zajmuje ponad godzinę. Dla narciarzy szukających śniegu w środku lata to jedyny pewny wybór w regionie.

To wspólny bilet obejmujący dziewięć obszarów narciarskich wokół Innsbrucku - między innymi Nordkette, Patscherkofel, Axamer Lizum, Schlick 2000, Kühtai, Muttereralm i Rangger Köpfl - o łącznej długości tras sięgającej około 300 km. Jeden bilet dzienny pozwala korzystać z wybranych obszarów bez kupowania osobnych karnetów, w cenie zwykle 65-75 USD za dzień. Obszary różnią się poziomem trudności, od stromej Nordkette po łagodniejszy Axamer Lizum. To praktyczne rozwiązanie dla osób planujących jeździć w kilku miejscach podczas jednego pobytu.

Karta obejmuje bezpłatny wstęp do około 25 atrakcji (między innymi Hofburg, Schloss Ambras, Das Tirol Panorama), nieograniczone przejazdy komunikacją miejską IVB oraz jeden przejazd kolejką na Nordkette. Warianty 24-godzinne kosztują około 50-55 USD, 48-godzinne około 65 USD, a 72-godzinne 75-80 USD. Opłaca się, jeśli w ciągu dnia planuje się odwiedzić co najmniej trzy płatne atrakcje lub skorzystać z drogiego wjazdu na Nordkette. Dla kogoś, kto planuje tylko spacer po starówce bez muzeów i kolejek, karta się nie zwróci.

Budżetowy podróżny, korzystający z hostelu, samodzielnego gotowania i transportu publicznego, wyda zwykle 70-90 USD dziennie. Podróż w standardzie średnim, z hotelem trzygwiazdkowym i posiłkami w restauracjach, to koszt rzędu 130-180 USD dziennie na osobę. Dzień z jazdą na nartach lub wjazdem na Nordkette i kolacją w lepszej restauracji łatwo przekracza 250 USD. Największym pojedynczym wydatkiem bywają karnety narciarskie i bilety na kolejki górskie, nie sam nocleg.

Tak, austriacki VAT w wysokości 20% jest zawsze wliczony w cenę widoczną na paragonie czy w menu. Osobno dolicza się jednak taksę klimatyczną (Ortstaxe) w hotelach, zwykle 2-3 USD za dobę od osoby, płatną często na miejscu. Rachunki w restauracjach zawierają już obsługę, więc dodatkowy napiwek jest kwestią zwyczaju, a nie obowiązku. Warto to rozróżniać, planując dokładny budżet na nocleg.

Napiwek nie jest obowiązkowy, bo obsługa jest już wliczona w rachunek, ale zwyczajowo zaokrągla się kwotę lub dolicza około 5-10%. W taksówce wystarczy zaokrąglić do pełnej kwoty. Dla przewodników górskich czy narciarskich napiwek nie jest standardem, choć kilka dolarów za dzień bywa mile widziane przy dłuższych wycieczkach. W barach i kawiarniach drobne zaokrąglenie reszty jest normą.

W Innsbrucku, tak jak w całej Austrii, obowiązuje euro. Karty płatnicze są akceptowane niemal wszędzie, łącznie z kolejkami górskimi i biletami komunikacji miejskiej. Gotówka bywa nadal potrzebna w mniejszych górskich gospodach (Gasthof) i na jarmarkach bożonarodzeniowych. Bankomaty są łatwo dostępne w centrum i przy głównych stacjach kolejek.

Innsbruck należy do kierunków średnio-drogich jak na Europę Zachodnią, porównywalny cenowo do średniej wielkości miasta niemieckiego, choć wyraźnie tańszy od Zurychu czy samego Monachium pod względem noclegów. Ceny rosną w sezonie narciarskim i podczas jarmarków bożonarodzeniowych. Karnety narciarskie i wjazdy kolejkami górskimi, takie jak na Nordkette za 45-55 USD w obie strony, bywają największym pojedynczym wydatkiem podróży. Poza szczytem sezonu, w listopadzie czy maju, ceny noclegów spadają wyraźnie.

Swarovski Kristallwelten leżą w Wattens, około 15 km na wschód od Innsbrucku. Dojazd pociągiem regionalnym z Innsbruck Hauptbahnhof do stacji Fritzens-Wattens zajmuje około 20-25 minut, skąd kursuje krótki dowóz autobusem do wejścia. Wejście prowadzi przez głowę Giganta (Riese) z wodospadem zamiast ust - koncepcję zaprojektował Andre Heller, a obiekt otwarto w 1995 roku. Bilet wstępu kosztuje w granicach 20-25 USD.

Z Innsbrucku łatwo dostępne są dolina Stubai z lodowcem, Swarovski Kristallwelten w Wattens, płaskowyż Seefeld, starówka Hall in Tirol oraz dolina Zillertal z jeziorem Achensee. Dalej leżą Kitzbühel z Hahnenkamm oraz wioski Wilder Kaiser (Ellmau, Söll, Scheffau). Poza samym Tyrolem realne są wycieczki do zamku Neuschwanstein w Bawarii, do Salzburga oraz przez przełęcz Brenner do Dolomitów i Bolzano. Każda z tych tras zajmuje od 1 do 2 godzin w jedną stronę.

Tak, ale to długi dzień - dojazd samochodem przez przełęcz Fernpass zajmuje około 2 godzin w jedną stronę, a kombinacja pociąg-autobus trwa dłużej, bliżej 3 godzin. Na samo zwiedzanie warto zarezerwować bilety z konkretną godziną wejścia z wyprzedzeniem, bo miejsca szybko się wyprzedają. Cały dzień, licząc dojazd w obie strony i zwiedzanie, zajmuje realistycznie 8-10 godzin. To wykonalne, ale mniej komfortowe niż bliższe cele, jak Seefeld czy Stubai.

Tak, Salzburg leży około 2 godzin drogi samochodem lub bezpośrednim pociągiem ÖBB od Innsbrucku. To realistyczny wybór na cały dzień, ze starówką, twierdzą Hohensalzburg i domem Mozarta do zwiedzenia. Pociągi kursują regularnie w ciągu dnia, co ułatwia elastyczny powrót. Warto zaplanować 8-9 godzin łącznie z podróżą w obie strony.

Tak, przez przełęcz Brenner do Bolzano w Południowym Tyrolu dojazd zajmuje 1,5 do 2 godzin samochodem lub pociągiem. To wykonalne jako wycieczka jednodniowa, choć czasu na same Dolomity, poza samym Bolzano, zostaje niewiele. Lepszym rozwiązaniem bywa nocleg na miejscu, jeśli celem są dalsze doliny dolomitowe, a nie tylko Bolzano. Na autostradzie po stronie włoskiej obowiązuje osobna winieta, inna niż austriacka.

Wiedeń, mimo że leży w tej samej Austrii, jest zbyt daleki - sam dojazd pociągiem zajmuje około 4 godziny 20 minut w jedną stronę. Wenecja czy dalsze części Dolomitów poza Bolzano wymagają więcej niż jednego dnia przy rozsądnym tempie zwiedzania. Wodospady Krimml w prowincji Salzburg, choć czasem wymieniane, leżą ponad 2 godziny drogi i lepiej łączyć je z dłuższym pobytem w regionie Salzburga. Zurych, mimo bezpośredniego połączenia kolejowego, przy 3,5 godziny w jedną stronę też nie nadaje się na jednodniowy wypad.

Tak - Alpenzoo, jedyne zoo w Europie z wyłącznie gatunkami alpejskimi, leży na zboczu Nordkette na wysokości około 750 m i jest łatwo dostępne. Same kolejki na Nordkette, zwłaszcza panoramiczna trasa trzema etapami, są dla dzieci sporą atrakcją same w sobie. Swarovski Kristallwelten w Wattens ma plac zabaw i podziemny labirynt luster lubiane przez młodszych zwiedzających. Dolina Ötztal z AREA 47 oferuje dodatkowo aktywności outdoorowe dopasowane do starszych dzieci i nastolatków.

Miasto ma sporo atrakcji pod dachem: Hofburg, Schloss Ambras z Kunst- und Wunderkammer, Tiroler Volkskunstmuseum czy Zeughaus pozwalają spędzić deszczowy dzień bez wychodzenia na zewnątrz. Das Tirol Panorama przy podnóżu Bergiselu pokazuje gigantyczny okrągły obraz bitwy z 1809 roku w zamkniętej sali. Swarovski Kristallwelten w Wattens jest w większości krytą atrakcją, dostępną również w deszczowe dni. Kolejki na Nordkette kursują też przy deszczu w mieście, choć szczyt bywa wtedy spowity mgłą, więc warto sprawdzić widoczność przed wjazdem.

Alpenzoo prezentuje wyłącznie gatunki żyjące w Alpach - łącznie około 2000 zwierząt i 150 gatunków. Wśród nich są niedźwiedzie brunatne, wilki, rysie, kozice i koziorożce, a także sępy brodate i inne ptaki drapieżne. Osobne akwaria pokazują ryby alpejskich rzek i jezior. Zoo leży na zboczu Nordkette na wysokości około 750 m, w pobliżu stacji Hungerburgbahn, co pozwala połączyć wizytę z wjazdem na górę.

Kaiserschmarrn, poszarpany naleśnik z rodzynkami i cukrem pudrem podawany z kompotem, to danie obowiązkowe. Tiroler Gröstl łączy ziemniaki, cebulę i mięso na jednej patelni, a Speckknödel to kluski z boczkiem podawane w rosole lub z kapustą. Tiroler Bauernschmaus to talerz mieszany z wędlinami, kiszoną kapustą i kluskami. Lokalny ser Graukäse oraz proste dania typu Jause, czyli deska wędlin i serów, najlepiej smakują w tradycyjnym Gasthofie w górach.

Tak, winieta jest obowiązkowa na austriackich autostradach i drogach ekspresowych, w tym na odcinkach A12 i A13 w okolicy Innsbrucku. Wersja 10-dniowa kosztuje około 13-15 USD, dwumiesięczna około 25 USD, a roczna zbliża się do 100 USD. Winietę można kupić jako naklejkę na stacjach benzynowych lub jako wersję cyfrową online. Samochody wypożyczone w Austrii często mają już wykupioną winietę roczną, warto to sprawdzić przy odbiorze.

Tak, autostrada Brennerautobahn (A13) pobiera osobną opłatę odcinkową (Sondermaut) niezależnie od standardowej winiety austriackiej. Opłata w jedną stronę wynosi zwykle w granicach 10-12 USD, płatna gotówką lub kartą w bramkach przy wjeździe na odcinek. Dotyczy to podróży dalej na południe, na przykład w stronę Bolzano czy Werony. To odróżnia Brenner od reszty autostrad austriackich, gdzie sama winieta wystarcza.

Tak, w Austrii obowiązuje sytuacyjny obowiązek opon zimowych od 1 listopada do 15 kwietnia, aktywowany, gdy warunki drogowe tego wymagają - śnieg, lód czy błoto pośniegowe. Na drogach górskich i przełęczach w okolicach Innsbrucku dodatkowo bywają wymagane łańcuchy śniegowe na oznaczonych odcinkach. Samochody wypożyczone zimą w regionie są zwykle już fabrycznie wyposażone w opony zimowe. Brak odpowiedniego ogumienia przy złych warunkach grozi mandatem i odpowiedzialnością w razie wypadku.

Tak, woda z kranu w Innsbrucku jest w pełni bezpieczna do picia i pochodzi w dużej mierze z alpejskich źródeł górskich. Jakość wody jest wysoka, często lepsza niż woda butelkowana. Nie ma potrzeby kupowania wody w plastikowych butelkach, co obniża też koszty codziennego budżetu. Fontanny publiczne w starówce i przy szlakach górskich zwykle również nadają się do picia, o ile nie ma odwrotnego oznaczenia.

Nie, austriackie prawo handlowe każe większości sklepów pozostawać zamkniętymi w niedziele. Wyjątkiem bywają piekarnie czynne rano, sklepy przy dworcu kolejowym oraz niektóre sklepy z pamiątkami w centrum turystycznym. W soboty wiele mniejszych sklepów, zwłaszcza poza centrum, zamyka się wcześniej, około 17-18. Warto zaplanować większe zakupy spożywcze na dni robocze lub sobotni poranek.

Podstawowym językiem jest niemiecki, w codziennej mowie mieszkańców w tyrolskim dialekcie, który różni się wymową i słownictwem od standardowego niemieckiego. W branży turystycznej - hotelach, restauracjach, kasach kolejek górskich - angielski jest powszechnie używany i zrozumiały. Znaki i menu w centrum miasta oraz przy głównych atrakcjach bywają dwujęzyczne, niemiecko-angielskie. Poza utartymi szlakami turystycznymi znajomość podstawowych zwrotów niemieckich bywa pomocna.

Nie - Tyrol (Tirol), region wokół Innsbrucku opisywany na tej stronie, leży w Austrii, podczas gdy Południowy Tyrol (Südtirol, po włosku Alto Adige) znajduje się we Włoszech, ze stolicą w Bolzano.

Oba regiony były częścią jednego historycznego Tyrolu do 1919 roku, kiedy podział po pierwszej wojnie światowej oddał południową część Włochom. Południowy Tyrol pozostaje dwujęzyczny, niemiecko-włoski, i ma odrębną administrację od austriackiego Tyrolu.

Dla podróżnego oznacza to przekroczenie granicy państwowej, mimo wspólnej waluty euro w obu regionach, oraz inne przepisy drogowe, w tym osobną winietę autostradową obowiązującą we Włoszech.